Je rijdt een laadplein op, steekt de kabel in de auto en het laden start. Geen pas tegen een lezer houden, geen app openen, geen QR-code scannen. Dat is Plug and Charge. Het werkt niet overal, dus hieronder lees je hoe het in elkaar zit en wat je zelf kan nagaan.
Hoe werkt het?
De auto en de paal praten met elkaar via de laadkabel zelf. De standaard daarvoor heet ISO 15118. Je auto bewaart een digitaal certificaat dat gekoppeld is aan je laadcontract bij een aanbieder. Bij het inpluggen toont de auto dat certificaat aan de paal. De paal controleert of het geldig is, start de laadbeurt en stuurt de gegevens door naar je aanbieder. Die rekent af volgens je contract, net zoals bij een laadpas.
Het verschil zit dus alleen in het identificeren. Wat je betaalt, hangt nog altijd af van je tarief en de uitbater van de paal. Meer daarover lees je in wat is een laadpas.
Wat heb je nodig?
Er moeten drie dingen kloppen:
- Je auto ondersteunt de functie en heeft ze ingeschakeld.
- De paal ondersteunt de standaard en de aanbieder van die paal laat je contract toe.
- Je hebt een contract bij een aanbieder die Plug and Charge aanbiedt, met een certificaat dat in je auto is geïnstalleerd.
Mist er één schakel, dan valt het laden terug op een gewone start met pas of app. Of je auto en je aanbieder samenwerken, zoek je op in de documentatie van allebei. Of een bepaalde paal het kan, zie je soms in de app van de uitbater.
Een rekenvoorbeeld
Stel dat je pas of app zoeken, openen en bevestigen gemiddeld 30 seconden kost per laadbeurt. Laad je 40 keer per jaar publiek, dan is dat 40 x 30 seconden = 1200 seconden, oftewel 20 minuten. Op zich is dat weinig. Plug and Charge loont vooral als het lastig is: regen, koude handen, een kind op de achterbank, slecht bereik op een parking in een kelder.
Wanneer helpt het niet?
- Laad je vooral thuis, dan heb je er weinig aan. Daar kies je vaak toch een vaste instelling op je wallbox.
- Laad je aan veel verschillende netwerken, dan heb je je pas of app nog altijd nodig zodra een paal het niet ondersteunt. Houd die dus bij de hand.
- Rijd je in het buitenland, dan hangt het van afspraken tussen aanbieders af of je contract daar met Plug and Charge werkt. Zie laden in het buitenland.
- Wissel je van aanbieder, dan hangt het certificaat aan je oude contract. Meestal moet er een nieuw certificaat in de auto komen. Vraag je nieuwe aanbieder hoe dat gaat.
Wat doe je als het niet start?
- Controleer of de kabel goed vastzit aan auto en paal.
- Kijk op het scherm van de paal of in het menu van de auto of Plug and Charge actief is.
- Haal de kabel er even uit, wacht een halve minuut en steek hem opnieuw in. De communicatie begint dan opnieuw.
- Lukt het nog niet, start dan met je pas of app. Je auto blijft op de paal aangesloten, je hoeft niets te herstellen.
- Melden aan de aanbieder of de uitbater kan nuttig zijn als het systematisch misgaat op dezelfde paal.
Staat de paal gewoon stil of geeft ze een foutmelding, dan ligt het meestal niet aan Plug and Charge. Kijk dan bij laadpaal defect: wat doen?.
Is het veilig?
Het certificaat is een digitale sleutel. De auto toont die niet zomaar aan elke paal: de communicatie is versleuteld en de paal moet zelf ook aantonen dat ze betrouwbaar is. Dat is een stuk steviger dan een pas die iemand kan afkijken of verliezen. Toch ben je ook hier afhankelijk van de partij die het certificaat uitgeeft en je gegevens bewaart. Lees de voorwaarden van je aanbieder, en kijk wat ze bijhouden over jouw laadgedrag en hoelang.
Wat vandaag nog schuift
De uitrol verloopt niet overal gelijk. Welke auto’s, palen en aanbieders het ondersteunen, verandert regelmatig, en soms komt een functie pas met een software-update. Nagaan wat er voor jouw combinatie geldt, doe je dus best vlak voor je een contract afsluit of een lange reis plant.
Welke palen er in je buurt staan en hoe je er betaalt, zie je op de kaart.